Nieuwsbrieven

September 2012

 

DE DIGITALE NIEUWSBRIEF UIT DE DORPSKERK IN DURGERDAM

september 2012

verschijnt onregelmatig

bij de diensten  

In de dienst op zondagmorgen 30 september zal Livine Elisabeth Marie de Visser worden gedoopt. Het belooft een stralende dienst te worden, ook al omdat het ensemble Contrès uit Amsterdam een paar stukken van de voor mij overigens onbekende componisten Bohuslav Martinu (1890-1959) en César Cui (1835-1915) zal uitvoeren.

Op 28 oktober gedenken wij onze doden. Onder het volgende kopje in deze Nieuwsbrief leest u er meer over. Een maand later, op zondag 25 november, vervolgen wij onze traditie om op de laatste zondag van november een aspect van onze kerk uit te lichten. Dit jaar zal er aandacht worden geschonken aan de scheepsmodellen die in de kerk te vinden zijn. Een ervan is erg oud en stamt uit een tijd dat het de gewoonte was om in de vissersplaatsen aan de Zuiderzee een dergelijk model een plaats te geven.

Op Kerstavond richten wij ons met name ook op de kinderen. Nico ter Linden zal een aantal kerstverhalen vertellen uit zijn nieuwe kerstbundel die rond die tijd zal verschijnen. Verder zullen we een aantal heel vertrouwde kerstliederen zingen. De preek zal kort zijn.

De volgende ochtend zingt de Cantorij o.l.v. Chris Helfensteijn. Net als de avond ervóór zal het kerstevangelie uit Lucas worden gelezen. 

De volgende Nieuwsbrief kunt u eind november tegemoet zien. In die Nieuwsbrief zal het een en ander over de diensten vanaf januari worden opgenomen.

 

Allerheiligen

Dit jaar willen wij op zondagmorgen 28 oktober stil staan bij degenen die wij in de loop van het afgelopen jaar hebben moeten afstaan aan de dood. In de dienst zullen de namen van de overledenen uit Durgerdam en de directe omgeving van het dorp worden gelezen. Maar ook de namen van mensen die misschien van elders zijn kunnen worden gelezen. Wanneer u een dierbare hebt verloren en het lijkt u goed om daar op deze bijzondere zondag bij stil te staan, dan bent u zonder enige reserve uitgenodigd zijn of haar naam door te geven. Mocht het zo zijn dat u hierover eerst eens een gesprek zou willen hebben, dan kunt u contact opnemen met ds Pieter Lootsma. Hij heeft hiertoe alle tijd en gelegenheid.

 

collectes en collectedoelen

Timon voor begeleiding van jongeren (30 september)

Je kunt als jongere niet meer thuis wonen omdat je ouders verslaafd zijn, je bent als jonge moeder zelf nog niet volwassen en draagt alleen de verantwoordelijkheid voor je kindje of je dreigt als jongvolwassene af te glijden richting criminaliteit. Timon, een organisatie voor jeugdzorg en (jong)volwassenenzorg, helpt jongeren en hun ouders om problemen met opgroeien en opvoeden te overwinnen. Elke jongere, jongvolwassene en ouder is welkom bij Timon. 

In september collecteren we in de Dorpskerk voor Timon. De organisatie Timon is ook werkzaam in Amsterdam. Zo worden in Amsterdam bijvoorbeeld jonge moeders begeleid in de opvangvoorziening ’t Arendsnest, de Begeleid Wonen voorziening Hilmanhof en - ambulant – in de eigen thuissituatie. De hulpverlening van Timon vindt haar motivatie en inspiratie in de christelijke levensovertuiging. 

Niet alle kosten van de hulp en begeleiding worden gedekt door subsidies. Dankzij diaconale bijdragen kan Timon vrijwilligers werven en begeleiden en gemeenschappelijke ruimtes exploiteren. Ook kan Timon hierdoor jongeren helpen van wie de begeleiding niet wordt vergoed. We hopen dat u ook een financieel steentje wilt bijdragen.

 

Amahore (14 en 28 oktober)

Amahoro is een Burundese groet. Het betekent lettterlijk: Vrede! Ton Heijboer, die op 14 oktober voorganger is in Durgerdam, is nauw betrokken bij Amohore of de ‘Stichting West-Friesland voor Burundi’. Deze Hoornse stichting is voortgekomen uit een werkgroep van mensen die Burundi een beetje kennen en graag willen helpen dat land tot ontwikkeling te brengen. Amahore werkt samen met Hope Family Ministries (HFM), een door de Burundese staat erkende stichting, opgericht door Ds. Sylvestre Hakizimana. HPF richt zich op onderwijs voor kinderen, het toegang verschaffen tot internet voor mensen die dat zelf niet kunnen bekostigen, het opzetten van microkredietprojecten en het bevorderen van duurzame energie. Op allerlei manieren worden geld en middelen bij elkaar gebracht. Zo schonk een Nederlandse school computers en financierden drie kerkelijke gemeenten de satelliet verbinding. Als Dorpskerk Durgerdam willen we ook graag helpen om via de stichting Amohore en de organisatie Hope Family Ministries kinderen in Burundi een kans te geven op onderwijs.

 

Taizé project Bangladesh (11 en 25 november)

In de Dorpskerk Durgerdam zingen we regelmatig Taize liederen. Het zijn korte teksten op een aansprekende melodie, met veel herhaling. Een vorm van meditatief zingen.  

De liederen worden gemaakt door broeders van de internationale Oecumenische gemeenschap Taizé in Frankrijk (zie www. Taize.fr/nl), een gemeenschap die gekenmerkt wordt door een eenvoudige levensstijl, met veel aandacht voor zang, bezinning en meditatie. Jongeren, van over de hele wereld, komen naar Taizé om elkaar en de broeders te ontmoeten rond onderwerpen die hen bezig houden en de gebedsvieringen mee te maken. 

Er zijn ook broeders van Taizé die buiten Frankrijk hun leven delen met de armen. Sinds 1974 leven enkele broeders van Taizé in Bangladesh, waaronder de Nederlandse broeder Frank van het Hof. Sinds 1987 wonen ze in Mymensingh. Vanaf het begin hebben ze een sterk accent op de jongeren gelegd. Zo hebben ze voor kinderen uit zeer arme gezinnen (van hindoes, moslims en christenen) schooltjes opgericht, waarvan er nu in totaal zeven functioneren. Ze hebben jongeren financieel ondersteund waardoor ze hun studie konden afmaken. In de loop der jaren is de begeleiding van (mentaal) gehandicapten een belangrijke activiteit geworden; dit gebeurt via het ‘Gemeenschapscentrum voor gehandicapten’. De broeders werken met mensen van verschillende stammen, vooral in de dorpen. Hun leven in Mymensingh vindt zijn rust- en steunpunt in de driemaal daagse gebedsvieringen. 

De Nederlandse Stichting Steunfonds voor het werk van de Broeders van Taizé in Bangladesh heeft regelmatig contact met de broeders in Bangladesh en ondersteunt ook financieel het werk daar (zie www.taizeinbangladesh.nl). Ook zijn er vrijwilligers die ter plekke een tijdje helpen. Vanuit de Dorpskerk Durgerdam willen we hun activiteiten ondersteunen en hopen dat u ook daarvoor een duit in het zakje wilt doen.

 

Opbrengst diaconale collectes maart t/m  augustus 2012

– Kerk in Actie: Zendingswerk Cuba 28,30 (30,00)

– Stichting Drugspastoraat Amsterdam 127,42 (450,00)

– PKN: Jeugdorganisatie JOP 102,78 (110,00)

– PKN: Eredienst & Kerkmuziek 36,00 (36,00)

– Stichting Opvangfonds Allochtone Kerken 114,74 (125,00)

– Kerk in Actie: Zendingswerk Egypte 112,55 (120,00)

– Stichting Exodus 222,65 (500,00)

De bedragen tussen haakjes zijn de bedragen die, na aanvulling door de Diaconie, aan het betreffende doel zijn overgemaakt.

 

gespreksgroepen

Alweer voor het derde jaar beginnen deze maand de verschillende gespreksgroepen in resp. de kerk (maandagavonden) en het café (dinsdagochtenden). Na, in het eerste seizoen, een aantal Abrahamverhalen te hebben gelezen en, in het tweede seizoen stil te hebben gestaan bij de avonturen van David, zullen wij in het nu volgende seizoen in gesprek te komen met het werk van een kunstenaar en het daarbij gelezen Bijbelverhaal. In dit gesprek zal, evenals de voorgaande jaren, alle ruimte geboden worden voor onze eigen associaties en ervaringen. De kunstwerken zullen worden gekozen uit zoveel mogelijk verschillende eeuwen.

De bijeenkomsten zijn steeds op de laatste maandag en dinsdag van de maand. Dat wil zeggen dat één groep bij elkaar komt op 24 september, 29 oktober, 26 november, 28 januari, 25 februari en 25 maart, van 20.00 tot 22.00 uur. De andere groep komt bijeen op 25 september, 30 oktober, 27 november, 29 januari, 26 februari en 26 maart, van 10.00 tot 12.00 uur. Mocht iemand zich nog willen aanmelden: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.. U bent van harte welkom.

 

subsidie toegekend voor het onderhoud van onze Dorpskerk 

In juli jl. hebben wij bericht ontvangen dat de aangevraagde subsidie voor onze Dorpskerk is toegewezen, en wel voor de periode van 2013 tot en met 2018 !

De afgelopen twee jaar hadden we deze subsidie ook al aangevraagd bij de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed, maar toen vielen we buiten de boot. Er is een ongelooflijk grote hoeveelheid aanvragen ingediend voor het onderhoud van de gebouwen die als monument worden aangemerkt . 

De subsidie houdt in dat we voor het noodzakelijke onderhoud van onze Dorpskerk ruim de helft gesubsidieerd krijgen. We hebben met behulp van Bouwadvies Grootholland, onderdeel van Monumentenwacht,  geïnventariseerd welk onderhoud de komende jaren zou moeten worden uitgevoerd. Daar hoort natuurlijk het binnen – en buitenschilderwerk toe maar ook zaken als periodiek onderhoud van het kabinetorgel.

Via de opgebouwde onderhoudsvoorziening zijn we in staat om in het eigen deel van de onderhoudskosten te voorzien. De komende maanden zullen we een definitieve fasering van het noodzakelijke  onderhoud opstellen, zodat vanaf 1 januari 2013 de werkzaamheden planmatig kunnen worden uitgevoerd.

 

vaar  ia

Zoals in het bovenstaande rooster te lezen valt, wordt er in de dienst op zondagmorgen 30 september weer een kind gedoopt. Iedere keer weer verheug ik mij daar op. Alleen al de aanblik van dankbaar ontroerde jonge ouders met hun kind of kinderen geeft daar aanleiding toe. Maar los daarvan begin ik met het verstrijken van de jaren meer en meer belang aan de doop te hechten. Dat het laten dopen van kinderen in onbruik dreigt te raken, is wat mij betreft dan ook jammer te noemen.

Niet lang geleden werd ik tot mijn vreugde weer gevraagd een (ander dan het hierboven bedoelde) kind te dopen. De jonge ouders wonen ver weg op het platteland en het was hen niet gelukt aansluiting te vinden bij een van de lokale kerken. Toch willen zij dat hun kind gedoopt zal worden. Zij hechten er aan, zo vertelden zij mij, stil te staan bij vooral hun dankbaarheid voor wat hen ‘in de schoot geworpen’ was. Zij zeiden dat zij zich onmetelijk rijk voelen maar zich tegelijkertijd realiseren dat het een heel kwetsbare rijkdom is. Daarom wilden zij hun rijkdom vieren én met al hun dierbaren bidden om de nabijheid van God bij het avontuur dat hen te wachten stond.

Dit gesprekje voerden wij na afloop van een dienst waarin ik was voorgegaan. Het was een beetje een onhandig moment want er was, zo kort na de dienst, van alles gaande dat mijn aandacht vroeg. Daarom spraken wij, met een kop koffie in de hand, af hier op korte termijn verder met elkaar over te zullen spreken. Naast mij stond een mevrouw die iets wilde opmerken over de dienst. Zij had met een half oor mee geluisterd naar wat de jonge ouders in hun enthousiasme allemaal vertelden. Dat enthousiasme kon zij, zo vertelde ze mij even later, maar moeilijk plaatsen. Zij had haar kinderen indertijd niet laten dopen want zij was dat een wereldvreemde en bijna provinciale gewoonte gaan vinden. Zij klonk daarin heel oprecht en onbevangen. Dat maakte dat ik haar durfde te vragen wat zij daarmee bedoelde.

Zij vertelde van gereformeerde huize te zijn en haar hele leven in het ontwikkelingswerk te hebben gezeten. Dat was min of meer vanzelfsprekend geweest. Van huis uit had zij geleerd oog te hebben voor de zwakkeren en bovendien hadden haar ouders haar voorgeleefd dat het in het leven op daden aankomt, veel meer dan op woorden. In Afrika, waar zij en haar man na een jeugd op een Gronings dorp beland waren, had zij met eigen ogen gezien dat léven synoniem is met óverleven. ‘Jullie, hier in het Westen’, zei zij met een bijna superieure glimlach, ‘hebben daar geen weet van. Jullie halen je van alles in het hoofd dat voor mensen van daar, die het echte leven van dichtbij hebben meegemaakt, bijna lachwekkend is’. Toen zij die twee jonge ouders had horen spreken over hun verwondering en dankbaarheid, was dat wat in haar op kwam. Zij wist intussen beter. Een nieuw kind is in de eerste plaats een extra mond om te voeden, niet meer en niet minder. De rest is romantiek. Zo had zij haar eigen kinderen ook opgevoed. En allemaal zaten zij nu ook in Afrika waar zij op hun beurt, net als hun ouders dat gedaan hadden, op ontwikkelingsprojecten werken.

In eerste instantie voelde ik verbazing. Wat toch wonderlijk om zo naar ook je eigen kind te kijken! In mijn argeloosheid vroeg ik daarom naar wat er indertijd door haar heen was gegaan toen zij haar eigen kinderen voor het eerst in haar armen hield. Maar ik kreeg hetzelfde te horen als daarvóór: ze had haar kinderen in alle nuchterheid gekregen en opgevoed.

Nu kan ik in zoverre met haar meegaan dat het feit dat iedereen in onze tijd te pas en te onpas emoties voor allerhande doelen worden uitvergroot en geëxploiteerd, ook mij tegenstaat. Wat meer nuchterheid en realiteitszin zou onze samenleving op verschillende fronten goed doen. Maar tegelijkertijd denk ik dat een gebeurtenis als de geboorte van een kind , raakt aan lagen die het verdienen volstrekt ernstig genomen te worden. Dat geldt op een Gronings dorp evenzeer als in Afrika of waar ook ter wereld. Uiteindelijk zijn dat toch de momenten die zo wezenlijk zijn in een mensenleven?

Ik wil het verhaal van de moeder die besloot haar eigen kinderen niet te laten dopen hier laten rusten. Deze moeder zal haar eigen verborgen redenen hebben voor haar keuzes. Ikzelf houd het erop dat zij een uitzondering is en dat jonge ouders vrijwel zonder uitzondering vol verwondering  de tien teentjes en vingertjes van hun pasgeborenen gadeslaan en dat er, of zij nu kerkelijk zijn of niet, vragen door hun hoofd spelen als ‘waar komt dit wonder vandaan?’ en ‘wie zijn wij dat dit kind aan ons is toevertrouwd?’ Niet zelden zal het hen bang te moede worden.

En daarmee zijn al meteen een paar heel goede redenen gegeven om een kind te laten dopen. Het laten dopen van een kind, is natuurlijk een wens van de ouders. Zij zoeken een manier om uiting te geven aan hun verwondering en dankbaarheid. En puttend uit de vormen die ons door onze eigen traditie worden aangereikt, kiezen zij voor de doop. Wat zij ermee willen zeggen is dat zij hopen dat die aanvankelijke verwondering en dankbaarheid niet zal vervluchtigen maar altijd richting zal blijven geven aan de manier waarop zij hun kind zullen bejegenen, ook als het om welke reden eens niet botert tussen hen en hun kind. En zij hopen er op dat de doop van hun kind hen ertegen zal beschermen cynisch te worden.

In een almaar verder verzakelijkende omgeving, lijkt het mij van groot belang te zijn dat de gevoelens die een nieuw kind oproept, gearresteerd en benoemd worden. Dat is de enige manier om te voorkomen dat wij ons te snel en laten verleiden om over te gaan tot de orde van de dag.

PL, september 2012