Nieuwsbrieven

oktober 2011

DE DIGITALE NIEUWSBRIEF UIT DE DORPSKERK IN DURGERDAM

 

verschijnt: onregelmatig

redactie: ds Pieter Lootsma

contact en kopij: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

websites: www.dorpskerkdurgerdam.nl en www.pieterlootsma.nl

diensten

datum                                                 voorganger                        organist

9 oktober                                           Ton Heyboer                     Chris Helfensteijn

30 oktober                                        Pieter Lootsma                                idem + Cantorij

13 november                                   Willemijn Jonkers          Simon Plemp

27 november                                   Pieter Lootsma                                Chris Helfensteijn + Cantorij

11 december                                    Hanna van Dorssen        Simon Plemp

24 december (Kerstavond)        Pieter Lootsma                                Chris Helfensteijn + Cantorij

25 december (Kerstochtend)    Pieter Lootsma                                Simon Plemp

bij de diensten

Op zondagmorgen 30 oktober zullen wij stilstaan bij degenen die het afgelopen jaar zijn overleden (zie kopje hieronder).

Zoals iedere laatste zondag van de maand zullen we ook op 27 november aandacht hebben voor een kunstvorm. Deze keer is dat het brandschilderen van glas. In onze kerk hangt een aantal heel oude gebrandschilderde ramen. Niet alleen staan wij stil bij de voorstellingen op deze ramen maar bovendien zal Hermine van der Does ons het een en ander over de techniek van het brandschilderen van glas komen vertellen. Hermine van der Does is zelf glaskunstenares (www.vanderdoesglas.com). Het gaat een volle dienst worden want er zal dan bovendien een kind worden gedoopt: Mariet Frederique Emilie Nabben. Haar nichtje Quirine Moes zal de doop op de viool begeleiden.

En dan is het alweer Kerst. Op Kerstavond komt onze onvolprezen Cantorij zingen. Er zal veel aandacht zijn voor de kinderen die er zullen zijn. De dienst begint om 19.30 uur. Het programma voor de ochtend erna is nog niet helemaal rond. Ruim voordat het zover is, krijgt u dit te horen.

Misschien valt het u op dat er geen dienst vermeld staat op de avond van het Oudejaar. Na rijp beraad is besloten deze dienst in de toekomst te laten vervallen.

Allerheiligen

Op 30 oktober zullen de namen van degenen die in de loop van het dan afgelopen jaar zijn overleden. Ieder jaar weer is dit een bijzondere dienst waarin niet alleen ruimte geboden wordt aan ons verdriet; wij hopen tegelijkertijd te ervaren dat wij samen net ietsje sterker staan tegenover de pijn, het gemis en de vragen die het overlijden van een dierbare met zich meebrengt.

Het is zeker niet de bedoeling dat er alleen namen gelezen gaan worden van mensen die in Durgerdam woonden. Mocht u iemand in gedachten hebben van wie u graag zou willen dat zijn (of haar) naam gelezen wordt, dan kunt u deze doorgeven aan de predikant. Hij zal, als u daar prijs op stelt, bij u op bezoek komen om wat uitgebreider kennis te maken. Schroomt u niet u te melden!

gemeenteavond

Een keer per jaar wordt iedereen die bij de Dorpskerk betrokken is, uitgenodigd om hardop mee te denken en te praten over wat er zoal in en rond de kerk speelt. Dit jaar willen wij met dit doel bij elkaar komen op maandagavond 21 november. Wanneer u nu al weet waarover u zou willen praten, kunt u dat doorgeven aan bij voorbeeld de predikant. Het is de bedoeling u ruim een week vóór de 21-ste november per e-mail nog eens aan deze vergadering te herinneren en u dan meteen een agenda toe te sturen.

aankondiging collecte voor Exodus: omzien naar de medemens

De stichting Exodus biedt ex-gedetineerden opvang en begeleiding bij hun terugkeer naar de samenleving. De komende weken collecteren we weer voor Exodus. In Nederland zijn er 10 Exodushuizen, waaronder een huis in Amsterdam (Overtoom) en in Alkmaar. Exodus werkt met vier ‘sleutels’: wonen, werken, relaties en zingeving. Er zijn zo’n 70 groepen van gedreven vrijwilligers actief binnen Exodus. De stichting Exodus bestaat nu 30 jaar. Er zijn duizenden (ex) gedetineerden begeleid in al die jaren. Uit onderzoek blijkt dat de werkwijze van Exodus goede resultaten oplevert. Bij bewoners die het programma helemaal afmaken ligt het recidivepercentage rond de 28%.

Exodus organiseert ook diverse activititeiten voor haar bewoners zoals een sportdag, waarbij leerlingen van de sportacademie helpen bij het organiseren van dat evenement. Hardlopen is voor veel ex-gedetineerden met sociaal-psychologische problematiek een goede uitlaatklep. Jaarlijks organiseren Exodus, de NCRV, het justitiepastoraat en uitgeverij Ark mission een gedichtenwedstrijd. De beste gedichten worden opgenomen in de ‘bajesagenda’ van deze uitgeverij en het winnende gedicht wordt op muziek gezet en uitgezonden door de NCRV.

Uit een enquête onder donateurs van Exodus blijkt dat het merendeel (78%) geld aan Exodus geeft vanuit de motivatie van omzien naar de medemens. Dat sluit goed aan bij het motto van Exodus ‘Iedereen een tweede kans’. De collectes voor Exodus bieden u een kans om daaraan financieel bij te dragen. Voor meer informatie www.exodus.nl

Rita Joldersma, Taakgroep Diaconaat & Zorg

 

vaar ia

Misschien is dat wel waar het in de kerk uiteindelijk allemaal om draait, dat wij er ons in oefenen in het hier en nu te leven. En dat wij dus niet te zeer putten uit wat voorbij is of onze hoop vestigen op een ongewisse toekomst. Of dat wij wat er zich aandient in ons hart overstemmen met lawaai en drukte. Nee, in plaats daarvan zouden we de werkelijkheid van dit ene, enkele, unieke  moment bij ons binnen moeten kunnen laten komen. Om zo het wonderlijke geheimenis dat wij met elkaar delen op het spoor te komen.

 

Een paar weken geleden werd ik ermee geconfronteerd hoe moeilijk dit is voor mensen die opgeslokt dreigen te worden door een veeleisend en druk bestaan. Ik was gevraagd het huwelijk van twee jonge mensen in te zegenen. Dat is altijd weer spannend want het is steeds weer afwachten of het gaat lukken om een relatie op te bouwen. En dat is nodig om de gesprekken in de aanloop tot het huwelijk inhoud te geven. In dit geval was er eigenlijk meteen een ‘click’. Zowel bruid als bruidegom bleken intelligente, eerlijke en bovendien fijngevoelige mensen te zijn.

Omdat zij beiden erg hard werken en weinig tijd vinden om tot zichzelf te komen, leek het hen een goed idee om hun huwelijk op Schiermonnikoog te vieren. Niet alleen had met name de bruidegom heel dierbare herinneringen aan dat eiland, de gedachte dat ze daar letterlijk afstand zouden kunnen nemen van het overvolle leven in Amsterdam sprak hen aan. Mij ook; het leek mij een goed idee te zijn om op zo’n groot moment de rust en de stilte van een eiland op te zoeken.

 

Op de bewuste zaterdag reisde ik voor dag en dauw naar Lauwersoog waarvandaan de veerboot naar Schiermonnikoog vertrekt. Tal van studentikoos ogende jonge mensen stonden beladen met koffers en tassen aan de kade te wachten. Ik begon te vermoeden dat dat allemaal bruiloftsgangers waren en dat het dus een groots gevierd feest zou worden. Hoe waar dat was, bleek ’s middags in het oude kerkje. Een uur voordat de dienst zou beginnen stond er buiten de kerk een lange rij fraai aangeklede mensen te wachten, bang dat ze geen goede plaats meer zouden weten te bemachtigen. De kerk was inderdaad eivol tegen de tijd dat de bruid en haar vader over het middenpad naar binnen schreden.

 

Omdat het zo vol was, had ik niet meer dan twee vierkante meter tot mijn beschikking. Ik was min of meer ingebouwd door de beide families en de talloze vrienden en collega’s van het bruidspaar. Dat was helemaal niet erg natuurlijk. Maar toen de dienst eenmaal op gang gekomen was, ging ik het wel een probleem vinden dat een tweetal fotografen zich meer en meer mijn schamele twee vierkante meter toe-eigende. Rondom mijn voeten kropen zij quasi onopvallend rond om telkens opnieuw precies dezelfde foto te maken die zij net tevoren ook al maakten. Het haalde mij uit mijn concentratie. Ik begon me te verspreken. Op een gegeven moment vond ik dat het tijd was er iets van te zeggen. Mijn best doend zo innemend mogelijk te glimlachen, vroeg ik de beide heren of zij zo langzamerhand misschien zouden kunnen gaan zitten. Dat had ik niet moeten doen. Ten overstaan van de overvolle kerk bitste een van beide fotografen mij verongelijkt toe dat hij ‘niet meer dan zijn werk’ deed. Ik antwoordde dat datzelfde voor mij gold en dat dat precies de reden was dat ik zo graag zou zien dat hij op zijn stoel zou gaan zitten. Het was een akelig en ongepast incident. Al geloofde ik niet mijn aanvaring met de fotograaf de toon al te zeer gezet had, ik stapte die avond toch enigszins aangeslagen aan boord van de veerboot.

 

Wat mij nog nooit eerder is overkomen, overkwam mij nu wel. In de week na mijn reisje naar Schiermonnikoog kreeg ik een aantal e-mails van bruiloftsgasten die mij bedankten voor mijn interventie. Niet dat zij zich hadden gestoord aan de fotografen, integendeel. In hun beleving was het volstrekt vanzelfsprekend geweest dat er alles aan zou worden gedaan om de dienst tot in het kleinste detail vast te leggen. Zij hadden daar, schreven zij, nooit eerder over nagedacht. Dat waren zij pas gaan doen nadat ik uit mijn slof geschoten was. Hun conclusie was, en ik moet zeggen dat ik daardoor uitgesproken verrast was, dat ze hadden begrepen dat ik hen wilde bepalen bij wat er dáár, op dát moment,  in díe kerk aan het gebeuren was. En dat ik niet toestond dat er met dat heilige moment gesold werd. ‘Die gedachte wekte een diep religieuze ervaring bij mij op’, schreef iemand. Wie had dat verwacht? Ik in elk geval niet. Maar het heeft mij wel aan het denken gezet. Voorlopig houd ik het op wat ik in de eerste regel van dit stukje heb geschreven: dat dat misschien wel precies hetgene is wat wij in de kerk aan het doen zijn. In de kerk worden wij erbij bepaald dat dit moment (íeder moment, welk moment dan ook) heilig is en daarom niet mag worden vermorst. En ik ben me gaan afvragen of dat besef maakt dat wij zo graag foto’s van bij voorbeeld zo’n huwelijksdienst maken, omdat het ons domweg niet lukt om op het moment zelf met ons hele hebben en houden in die kerk aanwezig te zijn. Er speelt teveel door ons hoofd. Wij zijn elders met onze gedachten. En als we nu maar foto’s hebben, eindeloos veel foto’s, dan kunnen we wellicht op enig moment in de toekomst reiken naar wat er daar en toen speelde. Dat is dan wel niet ‘je ware’ maar het is beter dan niets. Het doet mij denken aan iemand die op een tentoonstelling de catalogus koopt omdat hij niet de rust vindt om de tentoonstelling zelf goed te bekijken.

 

Ik heb besloten in de toekomst tijdens huwelijksdiensten coulanter te zijn waar het fotografen betreft. Want als dit inderdaad de reden is waarom dat maken van foto’s de laatste jaren zoveel terrein gewonnen heeft, dan overvraag ik mijn bruidsparen door de fotograaf aan banden te leggen. En dat is het laatste wat ik zou willen.

PL, september 2011