Nieuwsbrieven

september 2010

 

DE DIGITALE NIEUWSBRIEF UIT DE DORPSKERK IN DURGERDAM

 

verschijnt: onregelmatig

redactie: ds Pieter Lootsma

contact en kopij: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

websites: www.dorpskerkdurgerdam.nl en www.pieterlootsma.nl

 

het idee achter een digitale nieuwsbrief

Omdat het aantal belangstellenden voor wat er zich afspeelt in en rond de Dorpskerk in Durgerdam groeit, lijkt het een goed idee om hen allemaal zoveel als mogelijk op de hoogte te houden. In het dorp Durgerdam wordt met een zekere regelmaat het ‘Dorpskerk Magazine’ verspreid en bovendien beschikt de kerk over een eigen website (zie boven), maar gebleken is dat de intussen wijde kring van belangstellenden daar niet voldoende goed mee wordt bereikt. Vandaar dus dit initiatief. Deze Nieuwsbrief wordt verzonden aan iedereen die op de mailinglist van de Dorpskerk staat. Mocht u (hierover) op- of aanmerkingen hebben, dan bent u met klem uitgenodigd deze door te geven. Ook ideeën en mogelijke kopij zijn welkom.

 

diensten en andere activiteiten

26 september 2010            voorganger: Ds Rieks Hoogenkamp                               organist: Chris Helfensteijn en medewerking van het Jeugdorkest van de Waterlandse Harmonie

10 oktober 2010                 voorganger: Hanna van Dorssen                    organist: Simon Plemp

31 oktober 2010 (Allerheiligen)      voorganger: Ds Pieter Lootsma       organist: Chris Helfensteijn (+ Cantorij)

14 november 2010             voorganger: Ulla Berger                                   organist: Simon Plemp

28 november 2010             voorganger: Willemijn Jonkers                       organist: Simon Plemp

12 december 2010 (Adventsontbijt)voorganger: Henk Baars                  organist: Chris Helfensteijn

24 december 2010 (Kerstavond)     voorganger: Ds Pieter Lootsma       organist: Chris Helfensteijn (+Cantorij)

25 deember 2010 (Kerstochtend)   voorganger: Ds Pieter Lootsma       organist: Simon Plemp

31 december (Oudejaarsavond)     voorganger: Laurens ten Wolde      organist: Chris Helfensteijn (+Cantorij)

Alle diensten beginnen om 10.30 uur, behalve die op Kerst- en Oudejaarsavond. Dan is de aanvangstijd 20.30 uur.

Op 18 november zal er in het Diaconiegebouw (naast de kerk) een avond worden gehouden om terug te blikken op het afgelopen jaar en om met elkaar van gedachten te wisselen over (toekomstig) beleid.

gespreksgroep

In de loop van het komende jaar (oktober 2010 - mei 2011) zal er met twee niet te grote groepen belangstellenden een keer of zes bij elkaar gekomen worden om te praten over een Bijbels- of een de christelijke traditie betreffend onderwerp. Te denken valt aan een aantal bekende Abrahamverhalen. Of aan enkele uit de Tien Geboden of een paar ‘wonderverhalen’ van Jezus. Ook zou bij voorbeeld het boek van Klaas Hendrikse ‘Geloven in een god die niet bestaat’ gelezen kunnen worden. Dit alles onder leiding van ds Pieter Lootsma. Hij doet graag voorstellen, maar de groep kiest en beslist. Het is zijn gewoonte voorafgaand aan de bijeenkomsten een korte inleiding rond te sturen (mailen). Iedereen kan zich dan thuis al vast inlezen. Hopelijk voelt u zich aangesproken en uitgenodigd! U kun er van op aan dat u met verrassende inzichten zult worden geconfronteerd.

 

data en tijd:       in principe twee groepen: een overdag- en een avondgroep. Bij uw

opgave kunt u een voorkeur uitspreken. Ook is het handig als u meldt welke (vaste?)

dagen u wel of juist niet kunt. De bijeenkomsten duren twee uur.

plaats:                  Dorpskerk Durgerdam

 

Allerheiligen

Zoals u misschien bekend is, is het in de verschillende kerken gebruik om op een vast moment in het jaar stil te staan bij diegenen die in het dan afgelopen jaar zijn overleden. In de Dorpskerk in Durgerdam gebeurde dat altijd op de zondag vóór de eerste Advent, op wat genoemd werd ‘de laatste zondag in het kerkelijk jaar’. Sinds enkele tientallen jaren is dat een traditie die in veel protestantse kerken in met name Nederland wortel heeft geschoten. Toch heeft de Kerkenraad besloten om in het vervolg aan te sluiten bij een breder gedragen traditie waarin de overledenen herdacht worden op Allerheiligen. Al in de vroege kerk was dit bij uitstek de dag om stil te staan bij ‘hen die ons zijn voorgegaan’. Toen er ten tijde van de reformatie een groeiende afstand ontstond tussen de rooms katholieke en protestantse tradities, besloten de protestantse kerken Allerheiligen van hun kalender te schrappen. Meer en meer wordt deze dag nu weer in ere hersteld. Ook vanwege de oecumenische gerichtheid van onze kerk, is besloten dat ook in Durgerdam te doen.

 

Dit jaar vieren wij Allerheiligen op zondag 31 oktober. In deze dienst zullen de namen gelezen worden van diegenen die er in onze omgeving zijn overleden. Dat kunt u zowel letterlijk als figuurlijk begrijpen. De Kerkenraad heeft zorgvuldig bijgehouden wie er het afgelopen jaar in Durgerdam zijn overleden. Maar het is heel wel denkbaar dat er in uw hoofd namen rondzingen van overledenen die elders woonden. En ook wanneer u zelf niet in Durgerdam woont, bent u van harte uitgenodigd namen door te geven van u dierbare overledenen. Mocht het zo zijn dat u hierover eerst eens een gesprek zou willen hebben, dan kunt u contact opnemen met ds Pieter Lootsma. Hij heeft hiertoe alle tijd en gelegenheid.

 

vaar de ark van Noach - schaalmodel ia

Al jaren houd ik, enigszins provocerend, vol dat de secularisatie in veel opzichten een zegen is. En dat dan niet in de laatste plaats voor de kerk. Aan de dikwijls zelfgenoegzame vanzelfsprekendheid waarmee zij deel dacht uit te maken van ons samenleven, is een einde gekomen. De vaak marginale positie die haar intussen is toebedeeld, heeft haar ertoe gedwongen zich opnieuw af te vragen waar zij voor staat en wat haar eigenlijke roeping is. Het stellen van die vragen kan niet anders dan heilzaam uitwerken.

 

Een gevolg van deze ontwikkeling is dat veel jonge mensen niet meer vertrouwd zijn met de taal en de vormen van onze gelovige traditie. Dat dat zo zijn eigen problemen met zich meebrengt, is mij de afgelopen zomer een tweetal keren geopenbaard. Van de huwelijksdiensten waarin ik de afgelopen zomer mocht voorgaan, zijn mij er wat dit betreft twee bijgebleven.

 

Al was intussen geen van deze vier trouwlustigen (nog) uitgesproken kerkelijk, zij waren allemaal uiterst integer in hun verlangen ook de kerk een rol te laten spelen op de dag van hun huwelijk. Maar de respectievelijke diensten verliepen niet vlekkeloos.

 

Het eerste verhaal. Het is tegenwoordig meer regel dan uitzondering dat de bruid door haar vader wordt weggegeven. Voordat zij beiden de kerk zouden betreden, zou de bruidegom, geflankeerd door zijn getuigen, binnen komen: de deuren onder de toren zwaaiden open en daar was hij, gezeten op de schouders van zijn vrienden! Het was een vrolijk, studentikoos tafereel!

Die vrolijkheid kon ikzelf overigens niet meemaken. Achteraf was ik verbaasd over mijn reactie. Toen ik het gezelschap achter in de kerk zag staan, vlamde er een redeloze woede in mij op en ik riep met nauwelijks ingehouden drift: ‘Van die schouders, jij! Naar buiten en opnieuw, maar nu behóórlijk de kerk binnenkomen!’ Terwijl ik dat zei, realiseerde ik mij dat ik het risico liep de hele sfeer kapot te hebben gemaakt en de dienst al voordat hij begonnen was te hebben laten mislukken. Maar er was voor mij geen weg terug meer. Het was gezegd. Voor de bruidegom was er wél een weg terug. En die vond hij, om even later heel timide de kerk opnieuw te betreden. Ik deed mijn best zo vriendelijk mogelijk te kijken en ik kan u zeggen dat het meer dan goed gekomen is met hun trouwdienst.

 

Het tweede verhaal. Een paar weken later was het weer raak. Na de trouwbeloftes knielde het bruidspaar neer. Maar, ongeoefend als zij waren, lieten zij hun billen tot op hun hakken zakken. Zo zacht als ik maar kon, wenkte ik hen half overeind te komen zodat ik mijn handen, zonder te hoeven bukken, op hun hoofden zou kunnen leggen. Maar ik had buiten de waard gerekend: ‘Het lijkt hier wel een gymnastiekles!’, tetterde de bruidegom in de microfoon. U begrijpt het al: de hele kerk schaterde het uit. Behalve ik. Ik wist niets beters te doen dan een metertje achteruit te lopen en te proberen mijn verwarring weer onder controle te krijgen. Na misschien een halve minuut, waarin mijn houding blijkbaar een te snijden spanning in de kerk teweeg had gebracht, vroeg ik aan het bruidspaar het klaar was om de zegen te ontvangen. Als geschrokken schoolkinderen knikten ze beiden ‘ja’.

 

Achteraf heb ik natuurlijk geprobeerd te begrijpen wat er mis ging. Ik had mijn bruidsparen niet voldoende goed voorbereid op wat hen in de dienst  te wachten stond, zoveel is zeker. Ik had, denk ik intussen, meer aandacht moeten schenken aan de kloof die er gaapt tussen de werkelijkheid van alledag en de heilige werkelijkheid van een kerkdienst. In de eerste werkelijkheid zijn bruidsparen over het algemeen buitengewoon goed thuis. Maar zij hebben niet geleerd zich te verhouden tot wat ik het ‘heilige’ noem. Zij zijn daar zonder ook maar de minste twijfel gevoelig voor, maar het maakt dat zij zich ongemakkelijk gaan voelen en zich geen houding weten te geven. Het is heel wel denkbaar dat zij daarom hun toevlucht tot een mate van bravoure nemen.

 

Dat de ‘nabijheid van God’ ons in verlegenheid kan brengen, is overigens niets nieuws. Ook verschillende Bijbelse gestalten weten daarvan mee te praten. Adam verschool zich in de struiken toen hij God in de buurt vermoedde. En toen Elia God nabij wist, ‘omwikkelde hij zijn gelaat met zijn mantel’. Ik had dus beter moeten weten en mijn bruidsparen deze verhalen moeten vertellen. Dan hadden zij beter geweten wat hen te wachten zou staan.

 

Aan een kant is de onbevangenheid waarmee deze bruidsparen op hun huwelijksdag de kerk betraden toe te juichen. En dat zij zich lieten overrompelen door wat hen daar te wachten stond, valt in hen te prijzen. Maar in toenemende mate begin ik mij ervan bewust te worden dat er reden is zuinig te zijn op niet alleen hun zekere gevoeligheid voor wat wij God noemen, maar ook op de verdwijnende vanzelfsprekendheid die deze gevoeligheid in ons met elkaar samenleven verdient.

PL